Wat het water droomt

Hier lost de wereld op in zichzelf —
bomen die vergeten hoe te staan,
hemel die afdaalt en zich mengt
met het groen van doorschijnende diepte.

Het licht speelt niet,
het danst.
Trekt golvende lijnen
door chartreuse en blauw,
door schaduw die geen schaduw meer is
maar herinnering aan een tak,
een blad,
een middag die voorbijging
zonder het te weten.

Kijk niet te lang —
of kijk juist langer.
Want wat het water toont
is geen spiegeling.

Het is een andere waarheid,
zachter dan de werkelijkheid,
en misschien
eerlijker.

---